Op de Grens!

Op weg naar Parijs vanuit de Randstad ga je bij Lille (Rijssel) de grens tussen België en Frankrijk over. De korte en oorspronkelijke route leidt door Lille.  Transitverkeer wordt omgeleid via de 403. Als het lekker doorrijdt en je hebt weinig opstoppingen, neem je de extra 10 km op de koop toe. De kwaliteit van het wegdek is België is echter abominabel. Putten, gaten, deksel en spoorvorming markeren het wegdek. Zelfs in het aardedonker herken je meteen waar je bent.

Je zou verwachten dat deze route, die Lille ontlast van zwaar vrachtverkeer en colonnes vakantieverkeer, in goede staat zou zijn om de verkeerstroom zo snel en efficiënt mogelijk om de stad heen te leiden. Immers, met een aantrekkelijke route verleidt je chauffeurs om voor de kleine omweg te kiezen. Toch wordt er gekozen om zeer beperkt de bewegwijzering uit te breiden met de plaatsnamen Parijs (zuidwaarts) en Gent (noordwaarts) en verder niets.

Geen geld of geen belang

Ik vroeg mij af waarom België niet investeert in dit weggedeelte. Eerst dacht ik aan geldproblemen. Misschien heeft de Belgische regering of de provincie onvoldoende middelen om dit stuk snelweg te onderhouden. Ik kon me echter niet voorstellen dat deze 22 km asfalt zo zwaar drukt op het budget van de Belgische Rijkswaterstaat.
Volgens mij is er iets anders aan de hand. De Belgische minister heeft waarschijnlijk geen belang bij minder verkeer door de binnenstad van Lille? Verkeer omleiden leidt tot meer verkeer over de Belgische snelweg? Dat kost dus alleen maar geld en levert niets op.

En in Nederland?

Onze wegen zijn over het algemeen beter onderhouden dan deze E403. Maar wij gedragen ons   hetzelfde als ons buurland als het gaat om projecten en aanbestedingen. We nemen vaak niet de moeite om verder te kijken dan het eigen belang. Waarom zouden we investeren in een proces en contract dat niet direct zichtbaar opbrengsten aan onze eigen zijde genereert? Met regelmaat zie ik projecten op de markt komen, die vooral ingestoken zijn op het afdekken van eigen risico’s. Voor de rest wordt de bouwer vooral aan zijn lot overgelaten.  Aanbestedingsdocumenten zijn ruim voorzien van bewegwijzering in de vorm van artikelen en regels, maar de gaten en spoorvorming in het wegdek worden aan de ervaring van de opdrachtnemer overgelaten.  Het debacle A15 is een recent bewijs daarvan.

Opbrengsten

Wanneer de wegbeheerder in België met de stad Lille in gesprek gaat hoe hij de buitenroute aantrekkelijk kan maken, zou een nieuwe wereld open kunnen gaan. Opbrengsten kunnen worden gegenereerd door een aantrekkelijk wegrestaurant, bewaakte parkeermogelijkheden voor vrachtwagens en een transit hotel. Zelfs een beperkte tol kan misschien overwogen worden, mits de route maar comfort en snelheid biedt.
Dit geldt ook voor aanbestedingen. Wanneer de opdrachtgever nadenkt over de belangen en ambities van de bouwer, zal hij veel beter in staat zijn een goede aanbieding te doen. Daarmee bedoel ik een aanbieding die leidt tot invulling van de ambities van de opdrachtgever en bouwer. Projecten die eerst niet haalbaar leken, kunnen op deze wijze weer nieuw leven ingeblazen krijgen.

Wanneer de ander verleid wordt door een positieve stimulans, is bewegwijzering oude stijl niet meer nodig. In plaats van “gij zult” staat er “gij wilt” . U zult merken dat uw reis door uw project dan een stuk comfortabeler is.